کاوش نیوز_زهرا بهرامی، گلستان ظرفیت بالقوه ای در گردشگری تاریخی دارد اما مسئولان و متولیان به بهانه کمبود اعتبار از توجه به این ظرفیت غفلت کرده اند از این رو گلستان گردشگر قابل توجهی ندارد و همچنان به مقصد گردشگری تبدیل نشده اکثر گردشگران آن، عبوری هستند.

بیشتر مردم می‌دانند که گردشگری تاریخی که گردشگری میراث نیز نامیده می‌شود؛ به بازدید از موزه ها، مکان‌ها و ابنیه تاریخی می‌پردازد. این شیوه از گردشگری امروزه بخش عمده‌ای از صنعت گردشگری جهان را به خود اختصاص داده است.

گردشگری تاریخی شامل آثارهای ملی و فرهنگی، ساختمان‌های تاریخی، مذهبی و مکان‌هایی است که در آن‌ها یک اتفاق مهم تاریخی یا مذهبی رخ داده است.

در واقع گردشگری تاریخی یکی از ابتدایی‌ترین گونه‌های گردشگری در جهان است.این فرایند ریشه در ذات انسان دارد، که همواره علاقمند به شناخت موارد جدیدتر و حتی شناخت بیشتر و دقیق‌تر گذشته و همچنین تاریخ نیاکان خود و سایر انسان‌ها و سایر جوامع است.

در جریان گردشگری تاریخی افراد سعی می کنند تا با سفر کردن و مشاهده حضوری و مستقیم خود هر آنچه را که طالب دیدارش هستند بدون واسطه و مستقیما مشاهده و لمس نمایند.

در استان گلستان به عنوان یکی از قطب های گردشگری تاریخی در ایران، این امر بیش از پیش خود را نشان می دهد. چرا که در گذشته همین محدوده با نام های هیرکان، ورکان و گرگان معروف بوده، از دیرباز مورد توجه اقوام و حکومت های مختلف قرار داشته و به همین دلیل آثار تاریخی فراوانی را در دل خود جای داده است.

وجود غار کیاآرام با قدمت صدهزارساله، تپه های تاریخی چند هزار ساله در نقاط مختلف استان و در کنار آن آثار و بناهای تاریخی چند صد ساله مانند برج قابوس با قدمت هزارساله، کاخ آغامحمد خان قاجار، کاخ اختصاصی مربوط به دوره پهلوی، مدرسه عمادیه مربوط به دوره صفوی، شهر تاریخی جرجان در جوار شهر گنبدکاووس، برج رادکان در کردکوی و بافت تاریخی گمیشان نیز خبر از سکونت بشر در این مناطق و اهمیت تاریخی گلستان می دهد.

از این رو، انتظار بر این است که بسیاری از مسافران و گردشگران علاقمند باشند که از این آثار تاریخی و باستانی دیدن کنند. اما سوال اول این است که چرا تعداد علاقمندان دیدار این آثار اندک است و در ثانی، همین تعدادی که علاقمند دیدار از آثار مذکور هستند به سختی موفق به دیدار همه یا تنها بخش اندکی که کاملا در دسترس است، می شوند؟ پاسخ روشن و صریحی وجود دارد؛ آثار تاریخی و در کل میراث فرهنگی استان گلستان برای بسیاری از مردم ایران ناشناخته هستند و برای معرفی آن ها، اقدام و برنامه ریزی دقیق و روشنی صورت نگرفته است. بنابراین تعداد کسانی که علاقه دارند و یا در برنامه سفر خود به استان گلستان بازدید از آثار را می گنجانند کم هستند.

از سوی دیگر، توسط اداره کل میراث فرهنگی به عنوان متولی اصلی این امر و شهرداری های استان، اقدام جدی و در خور توجه ای برای نصب تابلوهای راهنما برای همین تعداد انگشت شماری که معروفیت بیشتری دارند صورت نگرفته است. در حقیقت قرار نیست هزینه سرسام آوری انجام شود، بلکه با تابلوهای ساده ای می توان نسبت به راهنمایی مسافران و گردشگران اقدام کرد.

همچنین، عدم وجود امکانات زیرساختی نظیر جاده های دسترسی راحت و اماکن عمومی (واحدهای اقامتی، پذیرایی و...) در جوار یا نزدیک ترین نقطه ممکن از دیگر مشکلات مسافران و گردشگران برای رغبت به بازدید از این آثار است.

مسئولان ارشد استان و متولیان در دستگاه های ذیربط اگر دوست دارند که استان از استان عبوری به استان مقصد گردشگری تبدیل شود، لازم است حداقل برای ابنیه تاریخی و باستانی این خطه، برنامه ریزی و اقدامات جدی تر و روشن تری داشته باشند. چون معرفی این گونه آثار نیاز چندانی به صرف اعتبارات و هزینه های هنگفتی ندارد.

برای مثال، برج قابوس طی چند سال گذشته در فهرست آثار جهانی توسط یونسکو به ثبت رسیده و تنها اثر تاریخی شمال کشور است که به چنین توفیقی دست یافته است، اما دریغ از این که امکانات زیرساختی و رفاهی و تبلیغات مناسب برای معرفی و جلب مسافران و گردشگران صورت گرفته باشد. و به نظر می رسد در این رابطه ابتدا اداره کل میراث فرهنگی و در ادامه شهرداری گنبدکاووس کوتاهی کرده اند. این مثال، یک از هزار بود. تا دیر نشده برای رونق گردشگری تاریخی در استان، کمر همت را ببندیم.