کاوش نیوز-فاطمه روزخوش، اگرخبرنگاری را بعنوان شغل می نگری رهایش کن واگرعشق توست برتومبارکباد.

 درتقویم کشورمان مناسبتهای متعددی رامشاهده می کنیم وهرکدام یادآور وقایع تلخ وشیرین زیادی هستند که یکی از این مناسبتها مربوط به روزخبرنگار وپاسداشت جایگاه رسانه ها می باشد.

   اگر درخصوص خبرنگاری بخواهیم مطالبی داشته باشیم ،همین بس که طی دهه های اخیر با گسترش وفراگیرشدن اینترنت وایجاد فضای مجازی، افراد زیادی بنام "خبرنگار"وارد عرصه سیاسی واجتماعی جامعه شده اند واظهارات ،انتقادات ونظریات فردی یا گروهی شان را بازنشر نموده ومخاطبینی را نیز بسمت خود جذب نموده اند.

  حال آنکه اگر به گفته ی اکثر خبرنگاران وفعالان فضاهای مجازی اگر خبرنگار پل ارتباطی میان مردم ومسئولین هستند، مبنا را باید کاروخدمت به مردم بدانند. بعبارتی چون اینان خود از دل همین مردم آمده اند پس تلاش وخدمت خود را نیز وقف مردم بدانند واین ایثار مهم را پلی جهت رضای خداوند در رضای خلق بدانند.

 با نگاهی اجمالی به تعداد افرادی که بعنوان خبرنگار در استان گلستان فعالیت دارند، میتوان به جرات اعلام نمود که ۷۰٪این افراد شاغل ویا بازنشستگانی هستند که منبع درآمدی مشخص دارند ودر کنار برنامه های اقتصادی ومعیشت روزمره شان دستی برقلم برده ودر برخی کانالها ،رسانه ها وپایگاههای خبری فعالیت دارند.

  با این توضیح درمی یابیم که عملا کار خبرنگاری بعنوان شغل ومنبع درآمدی بشمار نمی رود واکثرکسانی که این علاقه وشوق به نوشتن را دارند خبرنگارانی هستند که بی ادعا وبی هیاهو کارشان را ادامه می دهند وهدف اصلی بازگونمودن مشکلات، مطالبات والبته در راس همه ی موانع، منکر خدمات ورفاه نسبی جامعه نیستند.

   پس اگرخبرنگاری بعنوان شغل محسوب شود، به خودی خود هیچ درآمد اقتصادی ویا امکاناتی رفاهی را نمیتوان انتظار داشت وبنظر می آید آنانی که به خبرنگاری بعنوان شغل می نگرند باید رهایش کنند واگر عشق وعلاقه خدمت به مردم درقلبشان می تپد،این هنر ارزشمند برایشان مبارکباد دارد درغیراینصورت اگر بفکر درآمد اقتصادی از این راه و یا کسب موقعیت های اجتماعی خاص باشند، قسمت اول ماجرا که خدمت به خلق را شعار اصلی رسالت کار خود می دانند، حذف می شود. چرا که بنظر می آید با ورود به مقوله ی رفاهی واقتصادی، رسالت اصلی نخ نما می شود. پس اگر بدنبال مقوله ی خدمت وتصحیح وتذکر برخی مشکلات اجتماعی هستیم، باید انتظارات مادی مان راخط بزنیم وهمه ی ما خبرنگارانی که جزوء همین اقشار معمولی جامعه هستیم خود را  میان مردم وبرای مردم بدانیم نه اینکه برای بدست آوردن داشته ها و رفاهیاتی شخصی، فریادمان ازنهاد برآید که درحقمان جفاشده وفراموش شده ایم . که در اصل بایدخواسته هایمان را در راه خدمت به مردم فراموش کنیم وهمانگونه که خداوند در قرآن کریم به"قلم"وآنچه می نویسد، قسم یادمی کند، عهدمان را برمبنای  جوهره ی پاک صداقت وکمک به همنوع ببندیم وبرای قلم ونوشته هایمان انتظار قدر وقیمت نداشته باشیم چرا که خداوند وعده داده است که قلم و نوشته های صادقانه وخیرخواهانه اش آنقدر قداست وارزش دارد که با مادیات هرگز قابل محاسبه ومقدار نیست.

پس بیائیم به کارمان عشق بورزیم واگر این خدمت خالصانه را باجان ودل پدیرفته ایم، بعنوان شغل بدنبال مطالبات شخصی نباشیم چرا که خبرنگاری شغل نیست، هنراست .معامله ای باجوهر جان در راه خدمت به همنوعانمان.همانند نقش غرورآفرین ایثار بی ادعای شهدای عزیزمان که رسالت اصلی و واقعی  رسانه هایی ماندگار ازانسانیت وحریت را ترسیم نمودند. وباشد تا بااستعانت از سیره ی ارزشمند شهدای قهرمان، اگرخداوند این توفیق را درجایگاه نقش خبرنگار به ماعنایت نمود مصداق واقعی چشم بینا وگوش شنوای مردم همیشه درصحنه وغیورمان باشیم. ان شااله