کاوش نیوز- زهرا بهرامی، در دهه گذشته در حالی که مدیران انتخاب 50 منطقه نمونه گردشگری و 36 روستای هدف گردشگری در استان را نقطه قوت برای رشد صنعت گردشگری و افزایش میزان ماندگاری گردشگران در استان می‌دانستند، کارشناسان نسبت به عواقب «گردشگری بی ضابطه» در گلستان و خطرهای آن بر طبیعت و اکوسیستم هشدار می‌دادند.

تفکر سنتی حاکم نسبت به توسعه، انتخاب مشاوران غیربومی که شناخت کافی از استان نداشتند و غالب بودن نگاه اقتصادی به گردشگری به جای نگاه توسعه‌ای باعث شده در یک دهه گذشته،«گردشگری بی‌ضابطه» در گلستان رواج یابد.

کارشناسان در دهه گذشته تاکید داشتند؛ گلستان به جای توسعه مناطق گردشگری نیازمند گلوگاه و شبکه مقاصد گردشگری بوده و «گردشگری پایدار» نیاز ضروری استان گلستان است.

زمانی که گردشگری انبوه در جهان شکل گرفت به ویژه از سال 1980 که تعداد سفرها در جهان افزایش پیدا کرد، این ذهنیت در کشورهای مقصد گردشگری به وجود آمد که این حجم زیاد سفر می‌تواند به منابع گردشگری و طبیعت این جوامع آسیب برساند. به همین دلیل از سال 1988 منشوری از اصول اخلاق گردشگری تدوین شد که در این منشور هم منابع طبیعی جوامع مقصد حمایت می‌شدند و هم موقعیت مناسبی در اختیار گردشگران قرار می‌دادند تا بهره و لذت کافی را از این منابع ببرند.

رویکرد محوری این منشور، حفظ منابع گردشگری و بهره‌برداری مسئولانه و خردمندانه از منابع گردشگری در حوزه گردشگری فرهنگی، طبیعی، انسان ساز و احترام به جامعه میزبان است و در واقع این منشور اصول «توسعه پایدار» را به جوامع می‌آموزد.

استان گلستان با دارا بودن پهنه وسیع جنگلی، مرتع و کوهستان از استان‌های سرسبز و ارزشمند اکولوژیکی کشور است و وجود جنگل‌های انبوه، وجود قدیمی‌ترین پارک ملی ایران و ذخیره‌گاه زیست کره (پارک ملی گلستان) که به عنوان یکی از موزه‌های زنده منابع طبیعی و حیات وحش جهان است.

همچنین وجود آبشارهای فراوان و مناطق بکر طبیعی و وجود دشت در چند کیلومتری جنگل‌های انبوه در منطقه شمال استان و جزیره آشوراده به عنوان بخشی از پناهگاه حیات وحش میانکاله تنها بخشی از مناطق گردشگری استان است که لزوم پرداختن به مبحث اکوتوریسم در استان را ضروری می‌کند و غفلت بیش از پیش از آن می‌تواند آسیب جدی و غیرقابل جبران به پیکره ارزشمند مناطق طبیعی و گردشگری استان وارد کند.

«اکوتوریسم» امروز به عنوان یک مبحث علمی از روش‌های اساسی و علمی در کاهش اثرات منفی «گردشگری در طبیعت» است و بر این اساس قوانین بازدارنده و محافظت کننده زیادی برای گردشگرانی که قرار است به مناطق حفاظت شده وارد شوند، تدوین شده است.

اما در استان گلستان به دلیل نبود این نگاه و ناآگاهی برخی از مسئولان به نقش گردشگری بر «توسعه پایدار» ضربه‌های جبران ناپذیری بر ذخیره‌گاه‌های طبیعی و ارزشمند استان وارد آمده است.

با نگاهی به جنگل‌ها، رودخانه‌ها و مناطق حفاظت شده، زباله‌های رها شده در مناطق بکر و جنگلی که سال‌های سال در خاک می‌مانند و تخریب اکوسیستم طبیعی را به همراه دارند؛ می‌توان به این نتیجه رسید که گلستان از این منظر آسیب زیادی دیده است.

به هر حال اگر متولیان امر تدبیری نکنند و روند «گردشگری بی‌ضابطه» ادامه یابد؛ دیری نمی‌پاید که تمام مناطق بکر طبیعی استان که هم‌اکنون به سبب بکر بودن و حفظ محیط طبیعی مورد توجه و اقبال گردشگران هستند، آسیب دیده و تعادل طبیعی خود را از دست می‌دهند و دیگر حاشیه امنی برای گردشگران به شمار نمی‌آیند.