کاوش نیوز- دکتر حسن بیارجمندی، اظهارات اخیر روبیو، وزیر امور خارجه و مشاور امنیت ملی آمریکا درباره ایران و آینده آن، در چارچوب‌ نظرات آصف بیات (اِصقلاب ها) و میثاق پارسا ( مدل اندونزی ۱۹۹۸) قابل تحلیل است. محور اصلی این پروژه "شبیه کودتا"، نقش آفرینی سازمان یافته اصقلاب ها با طراحی گذار از درون ساختار کنونی، تحت تاکتیک "تغییر از طریق صندوق آرای انتخابات" ( ۱۳۸۹_۱۳۹۲ پاریس و برلین) است.

  رهبر معظم انقلاب در سال ۱۳۹۴ طرح این کودتای خزنده ده ساله (۱۳۹۴ _۱۴۰۴) را افشا کردند. معظم له در ۲۵ شهریور ۱۳۹۴ ضمن بر شمردن تهدیدات نرم ترکیبی از نفوذهای اقتصادی از جمله شوک ارزی جنوب شرق آسیا (۱۹۹۷_۱۹۹۸)، نفوذ امنیتی ، نفوذ فکری ، فرهنگی و سیاسی ، فرمودند: "وعده میدهند که ده سال بعد، ایران آن ایران نیست و دیگران هم که دیگر کاری نمیکنند!" و در ۲۰ مهرماه ۱۳۹۴ ابعادی از این کودتای خزنده را افشا نمودند :" در موضوع ایران، هدف اصلی از این جنگ نرمِ فکر شده و حساب شده، استحاله جمهوری اسلامی ایران و تغییر باطن و سیرت، با حفظ صورت و ظاهر آن است. در چارچوب اهداف جنگ نرمِ دشمن، باقی ماندن نام «جمهوری اسلامی» و حتی حضور یک معمم در رأس آن مهم نیست، مهم آن است که ایران تأمین کننده اهداف امریکا، صهیونیسم و شبکه قدرت جهانی باشد"

بعد از ۱۰ سال ؛ کودتای ۱۸ دی و نیز اظهارات رسمی ۲۸ ژانویه ۲۰۲۶ روبیو در جلسه کمیته روابط خارجی سنای آمریکا راجع به ایران مبنی بر امید به امکان حرکت به‌سوی نوعی گذار قابل تعامل از درون ساختارها ، نتایج همان کودتای خزنده سرکوب شده در این مقطع است که در راستای شناخت هدفگذاری های اصلی دشمن و متناسب سازی آرایش جنگ تبلیغاتی و رسانه ای جبهه انقلاب اسلامی می بایست بدان توجه داشت.

  روبیو ضمن برشمردن این هدفگذاری ها با ارائه تحلیلی از ساختار قدرت در ایران که بسیار ریشه‌دار، چندلایه و تقسیم‌شده است؛ از طرح های کلی کاخ سفید که فاقد پاسخ ساده برای پس از اجرای آنهاست، سخن می گوید و نسخه ترجیح «گذار» را ارائه می کند که موید نقش آفرینی یک جریان خزنده خاص داخلی در کودتای ۱۸ دی است. روبیو ضمن تأکید بر عدم قطعیت برآوردهای سیاسی ، اطلاعاتی و امنیتی، همراه با ابراز امید به «گذار از درون ساختار»، ترجیح آشکار مقامات کاخ سفید به نقش آفرینی این جریان خاص را برجسته می کند. همچنانکه از فراخوان ۱۸ دی تا کنون خط مستمر حمایتی چند لایه ای ایجاد و بشدت در حال تقویت آن هستند.

 ستون فقرات این پروژه در چارچوب نظریه  میثاق پارسا _که بیش از دو دهه بر آن تمرکز داشته است_  بر این بنیان تأکید دارد که تغییرات پایدار اغلب از طریق ترکیبی از فشارهای اقتصادی، اعتراضات فرسایشی و شکاف در میان نخبگان حاکم شکل می‌گیرند و الگوی اندونزی (۱۹۹۸) نمونه‌ برجسته ای از آن است؛ جایی که شوک‌های متعدد و هدفمند اقتصادی خارجی و داخلی، اعتراضات فرسایشی و همراهی بخشی از بدنه نخبگان با ایالات متحده آمریکا ! چگونه اندونزی  را به مستعمره آن مبدل ساخت.

 در این چارچوب که به‌عنوان بخش اصلی این «کودتای خارجی» با مهندسی تولید فشار اجتماعی و سیاسی رقم خورد؛ نکته کلیدی آن است که بخشی از نخبگان داخلی براساس مستندات و اطلاعات آشکار به‌خوبی از اثرات این ابزارهای نفوذ آگاه‌اند و می‌ دانند که ایالات متحده از پیامدهای آن‌ها در راستای سناریوی اصلی خود بهره‌برداری می کنند؛ جریانی که آصف بیات در کتاب انقلاب بدون انقلابیون با اصطلاح «اِصقلاب‌ها»آن را تئوریزه و جریان شناسی کرده است.

 جریانی که بر مهندسی تغییرات تدریجی ، روزمره و غیر انقلابی سبک زندگی ( آصف بیات ،کتاب زندگی به مثابه سیاست) تمرکز دارد و با چنین اتمسفری بر تمام تغییرات خزنده اجتماعی سایه افکنده است و  فرسایش قدرت سیاسی( اصالت تصمیم و قاطعیت تصمیم در اداره امور کشور) را سنگر به سنگر دنبال می کنند تا به شبکه محله و فتح سنگر مساجد دست یابند که در بعضی از کرسی های تحلیلی اطلاعاتی از آن به "شبکه محله محور موساد" یاد می کنند.

 بنابراین با قاطعیت می توان گفت که اظهارات اخیر روبیو، نسخه های میثاق پارسا و آصف بیات، همگی در نقطه مشترک کودتای اخیر( به تعبیر امام خامنه ای در ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ )تلاقی پیدا می‌کنند که امکان تکرار آن همچنان باقی است و تنها با تقویت قدرت سیاسی، اتحاد نخبگان داخلی با هر سلیقه و تولید سرمایه اجتماعی انقلابی همچون جشن های سراسری نیمه شعبان ۱۴۰۴ می توان همچون دهه ۶۰ از آنها عبور کرد و به پیروزی های بزرگ دست یافت.

ان شاء الله